Leuke vondsten

Vaak zijn de verborgen plekjes in oude trams kleine tijdcapsules. Ook bij het openen van de zijwanden van de HTM 58 kwamen weer allerlei -ogenschijnlijk- onbelangrijke zaken tevoorschijn, die toch zo bepalend kunnen zijn voor het laatste tijdsvak, waarin een voertuig nog dienst deed. (en soms nog ver daarvoor).

Naast folders en kaartjes van de elektrische museumtram in Amsterdam, waar de 58 een aantal seizoenen heeft dienst gedaan en een kaartje van de ritten op Utrecht - Nieuwegein, hervonden wij de sfeer van de vroege jaren zestig van de twintigste eeuw.

Ook toen al stopten velen hun gebruikte kaartje in de spleet tussen sponning en venster. Misschien was het ook wel het kaartje van gisteren, dat ze bij het kopen van een nieuw kaartje in hun portemonnee vonden, want je kon nooit weten of er controle kwam... Maar ook een inmiddels extreem verlopen maandtrajectkaart van de heer v.d Bosch uit Rijswijk en een kleurrijk HTM-foldertje omtrent de nieuwe tarieven belandden in de zijwand. Slordigheid? Vandalisme? Oh nee, dat heette toen nog "baldadigheid".

Foto's Raymond Naber

De levensverzekering N.O.G. had blijkbaar in die tijd een folder met antwoordkaart in de tram naar Delft hangen. De folder vertelt op een belerende, welbespraakte toon dat Diogenes, een Grieks wijsgeer, een ton bezat en dat de lezer dat toch ook voor zijn nabestaanden moet over hebben. Wie meer wil weten sture de aangehechte antwoordkaart, vrij van port, op, maar iemand deponeerde het geheel in de brievenbus van de toekomst. Ook simpele zaken als het bonnetje voor een spiegel, à een gulden twintig, gekocht bij “City Hall” aan de Rijswijkseweg en een wikkel van een “Fruta” zuurtje met citroensmaak vonden hun weg daarheen, alsmede een onbeschreven notitieblokje met CINZANO reclame, een oranje HEINEKEN bierviltje (laatste rit, zaterdagavond), een stukje uit een Dinky Toys catalogus en een bonnetje waarop nog slechts “Dank U” staat te lezen. Tja, en dan zijn er nog de vondsten die een klein drama suggereren, zoals het uit een goedkoop notitieblok gescheurde velletje met adres en telefoonnummer in een ongeschoold handschrift. Zodra hij was uitgestapt ontdeed zij zich van het briefje...

Of wat te denken van de reiziger die zijn zojuist aangeschafte grammofoonplaatje van Glenn Miller in de diepte zag verdwijnen. Misschien heeft hij de conducteur nog geraadpleegd, maar die zal hem ongetwijfeld op de kosten, gemoeid met het openmaken van de zijwand, hebben gewezen. De moeder waarvan het kind het nieuwe Hans en Grietje prentenboekje liet verdwijnen, heeft waarschijnlijk niet eens meer geprobeerd bij de conducteur verhaal te halen. En toen het onhandig kroost een keel wilde opzetten, kreeg dit van onder uit de zak, de wind van voren en wellicht een knallende oorvijg. Ach ja, de jaren zestig.

Thonis van der Weel

Kersenpitten in de 663

Ook bij het demonteren van de 663 deden we een onverwachte vondst: daar vonden we onder de vloer een flinke verzameling kersenpitten, waarschijnlijk het werk van muizen. In alle pitten zat een klein gaatje en volgens een kenner eten muizen niet alleen de kers op, maar knagen ook de pit open om het merg eruit te eten. Het hoekje onder de vloer op een stalen framebalk was de vuilnisbelt waar de leeggegeten pitten werden verzameld.

Deze pittenverzameling stamt vrijwel zeker uit de tijd dat de wagen bij de heer Kühne in de tuin stond: waarschijnlijk stond er in een tuin daar in de buurt wel een kersenboom. Bij de latere verblijfplaatsen van de 663 waren geen kersenbomen in de buurt. Dat betekent dat deze verzameling pitten tijdens heel wat transporten netjes op zijn plek is blijven liggen...